Laatste keer

- Marie-Claire over vreemdgaan: "Je draagt tenslotte ook niet elke dag hetzelfde parfum"

- Winnares Hollands Next Topmodel prijs niet gekregen omdat ze te breed is op haar heupen.

- Meidenblog: meiden houden niet van orale seks.

- Karl Lagerfeld vindt Adele aan de dikke kant.

Zomaar wat quotes en nieuwsberichten van de afgelopen dagen. Die verklaren waarom dit mijn laatste blog is. Afgelopen twee jaar heb ik met heel veel plezier en passie gewerkt in Kanaleneiland en daar veel avonturen beleefd. Hoogtepunt was het mooie huis dat we hebben gekregen. Helaas heb ik daar ook de deuren van moeten sluiten. Het bord hangt er nog en elke keer als ik langs fiets vind ik het vreselijk dat het nu leeg niks staat te zijn. Maar ik heb de deur voor mezelf ook dichtgedaan. Het is goed geweest en naast dat het een hele mooie periode was, was het ook zwaar en ik ben blij nu de volgende stap te zetten. Gelukkig is niet alles weg. Regelmatig kom ik meiden tegen in het winkelcentrum, gister heb ik nog bij eentje een verjaardagskaart in de bus gedaan en elke twee weken komen een paar meiden bij me thuis.

Thuis, dat is wat ik de meiden heb willen bieden. Een plek waar ze terecht konden, waar ze zich veilig konden voelen en rolmodellen ontmoetten die hen richting konden geven aan hun leven en de keuzes die ze moesten maken. Thuis is ook wat ik andere meiden hoop te bieden. Want voor deze blog komt iets in de plaats. Die dingen die hierboven staan, die drijven mij. Tienermeiden zitten in de meest kwetsbare tijd van hun leven en staan voor keuzes. Ze zoeken hun identiteit en zoeken liefde en waardering. Daar verdienen ze goede hulpmiddelen bij. Geen blogs die zomaar nieuwsberichten de lucht in sturen zonder over degene die ze gaat lezen na te denken. Geen tijdschriften die alles eigenlijk wel oke vinden of programma's met een idioot schoonheidsideaal. Ze verdienen een plek waar ze zichzelf kunnen zijn, rolmodellen kunnen ontmoeten, vragen kunnen stellen en goeie en eerlijke info krijgen. Om vervolgens hun eigen keuzes te maken.

Sinds deze week is Huis van Belle een feit en hebben veel meiden ons al weten te vinden. Hopelijk worden dat er nog veel meer! Daarnaast ga ik aan het werk bij een onwijs leuk communicatiebureau als communicatieadviseur en mag ik daar gaan doen wat ik zo graag doe: mooie dingen bedenken. Enne...ergens in september komt er als alles goed gaat een boek uit voor moeders en (tiener)dochters.

Zo is in het meidenwerk op Kanaleneiland een hele mooie basis gelegd. Ik vergeet de meiden uit Kanaleneiland nooit en hoop dat ook zij Huis van Belle weten te vinden. Hopelijk jij ook! www.huisvanbelle.nl

ps. Deze blog gaat offline. Dus wil je op de hoogte blijven? Volg me dan op twitter of kom langs in Huis van Belle!

Over vijf jaar...

Zo'n twee jaar geleden solliciteerde ik op de functie van meidenwerkster in Utrecht. Ik was gestopt met mijn baan als communicatiemedewerker omdat ik aan de slag wilde in de wijk waar ik woonde. Er werd me tijdens dat gesprek gevraagd: waar wil je zijn over vijf jaar? Ik weet nog precies wat ik zei: Ik wil door de straten van Kanaleneiland lopen en herkend worden, ik wil dat meiden naar me toekomen en me vertrouwen (en ik zei nog wat handige carrieregerichte dingen). Afgelopen twee jaar heb ik daar vaak aan teruggedacht. Als ik langs de flats op de Azielaan fietste waar meiden en moeders vaak over het balkon gebogen me toeriepen als ik langsfietste. Of waar kleine meisjes (zusjes van) opkeken als ze aan het spelen waren en altijd naar me toe kwamen rennen om even te kletsen. Of als ik op de Marshalllaan liep waar zoveel jonge meiden altijd buitenspelen en ze op me afrenden en ik ze ijsjes liet halen bij de Aldi. Destijds had ik alleen nog een club voor oudere meiden op die plek maar veel van die jonge meiden van toen komen nu op de inloop in de MeidenMall. Of als ik door het winkelcentrum liep en bij de Etos en Albert Heijn meiden tegenkwam die op club hadden gezeten of op een van onze feesten waren geweest...

Relationeel jongerenwerk noemen wij ons werk zo mooi. In de praktijk betekent dat: vertrouwen winnen, (veel van) jezelf geven en delen, veel aanwezig zijn (liefst wonen) in de wijk (een herkenbare fiets helpt), teleurstellingen incasseren, theedrinken met moeders, luisteren naar verhalen, want hoe onbelangrijk ze ook lijken te zijn, er zit altijd een boodschap achter, benaderbaar zijn en veel aaien over het hoofd geven. Je ogen open hebben en dan ook echt. Je eigen bui even aan de kant zetten om echt gefocust te zijn op de meiden. Hoewel ons werk nu stopt, blijf ik geloven in deze manier van werken. Zoals een meisje het afgelopen week zei: De MeidenMall stopt, maar jij en ik gelukkig niet!

Het doek valt

Omdat ik er op twitter en facebook al wat over heb gezegd, hier het hele verhaal. De gemeente Utrecht heeft besloten de MeidenMall (en daarmee bijna heel YfC Utrecht) geen subsidie meer te verlenen vanaf januari 2012. Daar gaat een verhaal aan vooraf dat ik hier niet helemaal uitleg maar de gemeente heeft de keus gemaakt om al het jongerenwerk naar 1 grote organisatie te doen vanaf 2012. Aanvankelijk zou daarnaast ruimte zijn voor andere jongerenwerkorganisaties maar YfC voldoet niet aan de eisen die aan die 'randorganisaties' worden gesteld. We zijn dus eigenlijk buitengesloten. Niet alle partijen zijn blij met het plan. Ze vinden de monopolypositie die de organisatie daarmee krijgt niet goed, zien ook dat er gaten in het plan zitten (die andere organisaties mogen bijvoorbeeld in 2015 weer aanvragen doen, maar wat doen we dan in de tussentijd?) en zien ook dat goed jongerenwerk dat al gedaan wordt nu zomaar van tafel wordt geveegd. Of woorden ook omgezet worden in actie (besluit hierover op 24 november) is maar zeer de vraag. Waarschijnlijk niet.

Tot zover het technische verhaal. Gisteren twitterde ik al: wat met liefde opgebouwd is moet nu eigenhandig weer afgebroken worden. Roze Ikeameubels die naar binnen zijn gesjouwd, een tuin die compleet is omgespit, talloze gegeven goederen van lieve vrienden, geschilderde muren door buurtgenoten en door meiden zelf, uren en uren opknapwerk van een pand dat een ruine was, kostbare relaties met meiden en hun moeders...Het is nog maar een fractie van het werk dat erin is gestoken. Het is bijna niet te bevatten. Vooral niet omdat de roep om goed meidenwerk tijdens de commissievergadering van de week zo klonk. Meidenwerk dat allang bestaat. We bereiken ongeveer veertig meiden per week, organiseren moederdochteravonden, hebben een bewezen goede methodiek (Superwoman) en kosten bijna niets vergeleken met die andere organisatie omdat we met zoveel vrijwilligers werken.

Wat nu? YfC Utrecht heeft officieel te horen gekregen dat we geen subsidie meer krijgen. Dat betekent dus het einde van de MeidenMall en van mijn baan. Dat is hoe het er voor staat. Tenzij een aantal politieke partijen de guts heeft om de nota waarin dit besluit staat terug te sturen en er echt werk van te maken.

Triest natuurlijk en onnodig vooral. Ik ben het aan het laten bezinken. Nu staat N. (11) van de vrijdagclub hier voor de deur en gaan we samen chocoladetaartjes bakken omdat we allebei jarig zijn geweest deze week. Ik vertel haar nog maar even niets en ga er gewoon van genieten.

Vrijwilligers!

Youth for Christ heeft afgelopen tijd hard nagedacht over de strategie voor de komende jaren. Hard nodig ook, met de tendens van een terugtrekkende overheid. Een speerpunt van die nieuwe strategie is: het inzetten van vrijwilligers. Dat deden we al maar nu gaan we daar dus nog meer de nadruk op leggen, of zoiets.

Dat vind ik heel goed nieuws want een van mijn doelen voor dit seizoen in de MeidenMall was het creëren van een vrijwilligersteam. Om het werk een stevige basis te laten hebben en om meer activiteiten te kunnen draaien. En zodat ik ook eens een weekje weg kan :) Soms is het verbazingwekkend hoe je zo'n doel 'ineens' hebt gehaald. Een tijdje terug hadden we vrijwilligersavond en zaten we gewoon met negen meiden aan tafel! We hebben nu zeven vrijwilligers en drie stagiaires en binnenkort komt er alweer eentje bij. Ik vind dat een vrijwilligersteam. Het zijn meiden die in Utrecht wonen, in Kanaleneiland of een andere wijk, allemaal een baan hebben of voor hun kindje zorgen en met liefde een middag per week of twee weken vrij maken voor de meiden van de MeidenMall. Ik vind het leuk hoe divers (en daarmee onwijs waardevol) ze zijn, zo hebben we onder andere een juf, een visagiste, een vormgever, een moeder en een pedagoog maar zijn ze vooral allemaal ergens goed in. De een vindt het heerlijk om met een meisje een armbandje in elkaar te peuteren terwijl de ander goed is in de meiden op hun gemak stellen.

Het is genieten zo'n team en komende tijd bouwen we aan nog meer stabiliteit. Als ik terugdenk aan hoe ik twee jaar geleden begon, met twee meidenclubs en twee vrijwilligers zonder vaste locatie, dan is er heel erg veel veranderd!

Bedankt Marijke, Ruth, Elise, Frouckje, Henrieke, Marianne, Kirsten, Eline, Arianne en Romy!

Moeders en dochters

Net even dit filmpje bekeken van de moeder-dochterdag van Eva van afgelopen zaterdag. Het deed me wel wat om al die knuffelende moeders met hun dochters te zien. En ik bedacht me hoe geweldig het is dat al die moeders de tijd nemen om dit een hele dag met hun dochters te doen. Waarschijnlijk is paps opgezadeld met de rest van de kids en de wekelijkse boodschappen...geweldig dat er zoveel moeders zijn die dit doen.

Dat deed me denken aan ons moederdochterproject in de MeidenMall waar we dinsdag 4 oktober voor de derde keer mee beginnen. Weten jullie nog, de aftrap met de moederdochterpicknick? Het kost vaak veel moeite om de moeders binnen te krijgen - ondanks het enthousiasme van hun dochters. Kleine kids, een vader die verwacht dat er gekookt wordt en op de kinderen gepast, moe of gewoon geen zin meer hebben om 's avonds naar buiten te gaan...het is een flinke drempel voor deze moeders om naar de zes avonden te komen. Toch hebben we deze keer voor het eerst al twee aanmeldingen vooraf en daar zijn we heel blij mee. Want wij in de MeidenMall geloven heel erg in het belang van de band tussen moeders en dochters en we kunnen niet wachten om daar weer samen met hen in te investeren.

Dus Eva, keep up the good work, dan doen wij dat ook in Kanaleneiland!

De eerste dag

Hoewel we al langer activiteiten draaien in de MeidenMall waren we gister voor het eerst 'echt'open. 's Middags hadden we inloop voor meiden van tien tot veertien jaar. Het was Nationale Buitenspeeldag, kinderzender Nickolodeon ging een paar uur op zwart, en daar deden we natuurlijk aan mee. De opkomst was nog niet denderend, zes meiden in totaal, maar het was heel gezellig!

's Avonds hadden we de tweede moederdochteravond. De eerste keer kwam er niemand, waarschijnlijk door alle drukte van de opening en de nieuwigheid van de locatie. Maar deze tweede keer waren er acht moeders en meiden! Een van de meiden was jarig en had niet haar moeder maar oudere zus meegenomen. Ik vond het een eer dat ze haar verjaardag in de MeidenMall kwam vierenWe hebben cupcakes versierd onder leiding van een professional en daarna met zn allen de uitzending van U in de wijk bekeken. Was een goede en gezellige eerste dag!

Nu heb ik een paar dagen vrij en helaas betekent dat dat de MeidenMall ook een paar dagen dicht is. Dit is mijn doel voor na de zomer: genoeg vrijwilligers vinden dat de MeidenMall altijd open kan zijn!

Danstwister! (En ja, twee Mohammedjes (broertjes van de meiden) waren er ook bij. Dat mocht alleen de eerste keer!)