Avonturen op Kanaleneiland (en daarbuiten)

Over vijf jaar...

2011-12-07T21:59:00.000-08:00

Zo'n twee jaar geleden solliciteerde ik op de functie van meidenwerkster in Utrecht. Ik was gestopt met mijn baan als communicatiemedewerker omdat ik aan de slag wilde in de wijk waar ik woonde. Er werd me tijdens dat gesprek gevraagd: waar wil je zijn over vijf jaar? Ik weet nog precies wat ik zei: Ik wil door de straten van Kanaleneiland lopen en herkend worden, ik wil dat meiden naar me toekomen en me vertrouwen (en ik zei nog wat handige carrieregerichte dingen). Afgelopen twee jaar heb ik daar vaak aan teruggedacht. Als ik langs de flats op de Azielaan fietste waar meiden en moeders vaak over het balkon gebogen me toeriepen als ik langsfietste. Of waar kleine meisjes (zusjes van) opkeken als ze aan het spelen waren en altijd naar me toe kwamen rennen om even te kletsen. Of als ik op de Marshalllaan liep waar zoveel jonge meiden altijd buitenspelen en ze op me afrenden en ik ze ijsjes liet halen bij de Aldi. Destijds had ik alleen nog een club voor oudere meiden op die plek maar veel van die jonge meiden van toen komen nu op de inloop in de MeidenMall. Of als ik door het winkelcentrum liep en bij de Etos en Albert Heijn meiden tegenkwam die op club hadden gezeten of op een van onze feesten waren geweest...

Relationeel jongerenwerk noemen wij ons werk zo mooi. In de praktijk betekent dat: vertrouwen winnen, (veel van) jezelf geven en delen, veel aanwezig zijn (liefst wonen) in de wijk (een herkenbare fiets helpt), teleurstellingen incasseren, theedrinken met moeders, luisteren naar verhalen, want hoe onbelangrijk ze ook lijken te zijn, er zit altijd een boodschap achter, benaderbaar zijn en veel aaien over het hoofd geven. Je ogen open hebben en dan ook echt. Je eigen bui even aan de kant zetten om echt gefocust te zijn op de meiden. Hoewel ons werk nu stopt, blijf ik geloven in deze manier van werken. Zoals een meisje het afgelopen week zei: De MeidenMall stopt, maar jij en ik gelukkig niet!

Het doek valt

2011-11-10T06:25:00.000-08:00

Omdat ik er op twitter en facebook al wat over heb gezegd, hier het hele verhaal. De gemeente Utrecht heeft besloten de MeidenMall (en daarmee bijna heel YfC Utrecht) geen subsidie meer te verlenen vanaf januari 2012. Daar gaat een verhaal aan vooraf dat ik hier niet helemaal uitleg maar de gemeente heeft de keus gemaakt om al het jongerenwerk naar 1 grote organisatie te doen vanaf 2012. Aanvankelijk zou daarnaast ruimte zijn voor andere jongerenwerkorganisaties maar YfC voldoet niet aan de eisen die aan die 'randorganisaties' worden gesteld. We zijn dus eigenlijk buitengesloten. Niet alle partijen zijn blij met het plan. Ze vinden de monopolypositie die de organisatie daarmee krijgt niet goed, zien ook dat er gaten in het plan zitten (die andere organisaties mogen bijvoorbeeld in 2015 weer aanvragen doen, maar wat doen we dan in de tussentijd?) en zien ook dat goed jongerenwerk dat al gedaan wordt nu zomaar van tafel wordt geveegd. Of woorden ook omgezet worden in actie (besluit hierover op 24 november) is maar zeer de vraag. Waarschijnlijk niet.

Tot zover het technische verhaal. Gisteren twitterde ik al: wat met liefde opgebouwd is moet nu eigenhandig weer afgebroken worden. Roze Ikeameubels die naar binnen zijn gesjouwd, een tuin die compleet is omgespit, talloze gegeven goederen van lieve vrienden, geschilderde muren door buurtgenoten en door meiden zelf, uren en uren opknapwerk van een pand dat een ruine was, kostbare relaties met meiden en hun moeders...Het is nog maar een fractie van het werk dat erin is gestoken. Het is bijna niet te bevatten. Vooral niet omdat de roep om goed meidenwerk tijdens de commissievergadering van de week zo klonk. Meidenwerk dat allang bestaat. We bereiken ongeveer veertig meiden per week, organiseren moederdochteravonden, hebben een bewezen goede methodiek (Superwoman) en kosten bijna niets vergeleken met die andere organisatie omdat we met zoveel vrijwilligers werken.

Wat nu? YfC Utrecht heeft officieel te horen gekregen dat we geen subsidie meer krijgen. Dat betekent dus het einde van de MeidenMall en van mijn baan. Dat is hoe het er voor staat. Tenzij een aantal politieke partijen de guts heeft om de nota waarin dit besluit staat terug te sturen en er echt werk van te maken.

Triest natuurlijk en onnodig vooral. Ik ben het aan het laten bezinken. Nu staat N. (11) van de vrijdagclub hier voor de deur en gaan we samen chocoladetaartjes bakken omdat we allebei jarig zijn geweest deze week. Ik vertel haar nog maar even niets en ga er gewoon van genieten.

Vrijwilligers!

2011-10-04T01:26:00.000-07:00

Youth for Christ heeft afgelopen tijd hard nagedacht over de strategie voor de komende jaren. Hard nodig ook, met de tendens van een terugtrekkende overheid. Een speerpunt van die nieuwe strategie is: het inzetten van vrijwilligers. Dat deden we al maar nu gaan we daar dus nog meer de nadruk op leggen, of zoiets.

Dat vind ik heel goed nieuws want een van mijn doelen voor dit seizoen in de MeidenMall was het creëren van een vrijwilligersteam. Om het werk een stevige basis te laten hebben en om meer activiteiten te kunnen draaien. En zodat ik ook eens een weekje weg kan :) Soms is het verbazingwekkend hoe je zo'n doel 'ineens' hebt gehaald. Een tijdje terug hadden we vrijwilligersavond en zaten we gewoon met negen meiden aan tafel! We hebben nu zeven vrijwilligers en drie stagiaires en binnenkort komt er alweer eentje bij. Ik vind dat een vrijwilligersteam. Het zijn meiden die in Utrecht wonen, in Kanaleneiland of een andere wijk, allemaal een baan hebben of voor hun kindje zorgen en met liefde een middag per week of twee weken vrij maken voor de meiden van de MeidenMall. Ik vind het leuk hoe divers (en daarmee onwijs waardevol) ze zijn, zo hebben we onder andere een juf, een visagiste, een vormgever, een moeder en een pedagoog maar zijn ze vooral allemaal ergens goed in. De een vindt het heerlijk om met een meisje een armbandje in elkaar te peuteren terwijl de ander goed is in de meiden op hun gemak stellen.

Het is genieten zo'n team en komende tijd bouwen we aan nog meer stabiliteit. Als ik terugdenk aan hoe ik twee jaar geleden begon, met twee meidenclubs en twee vrijwilligers zonder vaste locatie, dan is er heel erg veel veranderd!

Bedankt Marijke, Ruth, Elise, Frouckje, Henrieke, Marianne, Kirsten, Eline, Arianne en Romy!

Moeders en dochters

2011-09-27T00:07:00.000-07:00

Net even dit filmpje bekeken van de moeder-dochterdag van Eva van afgelopen zaterdag. Het deed me wel wat om al die knuffelende moeders met hun dochters te zien. En ik bedacht me hoe geweldig het is dat al die moeders de tijd nemen om dit een hele dag met hun dochters te doen. Waarschijnlijk is paps opgezadeld met de rest van de kids en de wekelijkse boodschappen...geweldig dat er zoveel moeders zijn die dit doen.

Dat deed me denken aan ons moederdochterproject in de MeidenMall waar we dinsdag 4 oktober voor de derde keer mee beginnen. Weten jullie nog, de aftrap met de moederdochterpicknick? Het kost vaak veel moeite om de moeders binnen te krijgen - ondanks het enthousiasme van hun dochters. Kleine kids, een vader die verwacht dat er gekookt wordt en op de kinderen gepast, moe of gewoon geen zin meer hebben om 's avonds naar buiten te gaan...het is een flinke drempel voor deze moeders om naar de zes avonden te komen. Toch hebben we deze keer voor het eerst al twee aanmeldingen vooraf en daar zijn we heel blij mee. Want wij in de MeidenMall geloven heel erg in het belang van de band tussen moeders en dochters en we kunnen niet wachten om daar weer samen met hen in te investeren.

Dus Eva, keep up the good work, dan doen wij dat ook in Kanaleneiland!

2011-06-06T04:43:00.000-07:00

De eerste dag

2011-06-02T00:04:00.001-07:00

Hoewel we al langer activiteiten draaien in de MeidenMall waren we gister voor het eerst 'echt'open. 's Middags hadden we inloop voor meiden van tien tot veertien jaar. Het was Nationale Buitenspeeldag, kinderzender Nickolodeon ging een paar uur op zwart, en daar deden we natuurlijk aan mee. De opkomst was nog niet denderend, zes meiden in totaal, maar het was heel gezellig!

's Avonds hadden we de tweede moederdochteravond. De eerste keer kwam er niemand, waarschijnlijk door alle drukte van de opening en de nieuwigheid van de locatie. Maar deze tweede keer waren er acht moeders en meiden! Een van de meiden was jarig en had niet haar moeder maar oudere zus meegenomen. Ik vond het een eer dat ze haar verjaardag in de MeidenMall kwam vierenWe hebben cupcakes versierd onder leiding van een professional en daarna met zn allen de uitzending van U in de wijk bekeken. Was een goede en gezellige eerste dag!

Nu heb ik een paar dagen vrij en helaas betekent dat dat de MeidenMall ook een paar dagen dicht is. Dit is mijn doel voor na de zomer: genoeg vrijwilligers vinden dat de MeidenMall altijd open kan zijn!

Danstwister! (En ja, twee Mohammedjes (broertjes van de meiden) waren er ook bij. Dat mocht alleen de eerste keer!)

We zijn open!

2011-05-30T02:41:00.000-07:00

Zaterdag was de officiele opening van de MeidenMall en dat was echt een feest! Het was druk; meiden deden enthousiast mee aan de workshops, de sfeer was goed...echt een goed begin!

Powervrouw

2011-05-16T12:43:00.000-07:00

Het is weliswaar geen avontuur op Kanaleneiland maar ik gun Max toch een plaatsje op mijn blog. Gewoon, omdat ze zo mooi is. En omdat ik haar zo'n coole vrouw vind. Omdat ze uitbundig durft te zijn. Omdat ze van rood houdt. En omdat ze haar kraaienpootjes niet heeft weggepoetst. Daarom.

Opening!

2011-05-16T09:17:00.000-07:00

Het is bijna zover! Op 28 mei wordt het meideninloophuis op Kanaleneiland officieel geopend. De Relschoppers komen optreden, de meiden gaan zelf optreden en er zijn workshops te volgen. Ik heb er heel veel zin in! Het is nog even flink wat geregel maar nu het programma rond is en iedereen toegezegd heeft te komen, is de druk wat van de ketel. De laatste klussen worden gedaan, de flyers gedrukt en de meiden bereiden zich volop voor door fotolijstjes te schilderen om te verkopen ('hoeveel zullen we vragen?') en raps in te studeren.

Hieronder vind je het programma. Wees welkom!

Datum en tijd: 28 mei van 13.00-16.00 uur

Adres: Trumanlaan 525

Programma

13.00 Start workshops (cupcakes, henna, haar en makeup, Marokkaanse kip maken, bloempotjes schilderen)

14.30 Optreden De Relschoppers

15.15 Opening door raadslid Gadiza Bouazani

15.30 Taart aansnijden en drankje

15.45 Uitvoering rap en dans door meiden

16.00 Einde

En we hebben vanaf nu hyves en twitter: meiden-mall.hyves.nl / @MeidenMall. Facebook volgt nog!

Kennen jullie deze nog?

2011-05-03T03:52:00.000-07:00

Toen ik zo oud was als de meiden waar ik nu mee werk, was ik trouwe kijker van De Uitdaging. Man, wat vond ik het leuk hoe Angela gratis spulletjes ronselde voor gehandicapten, armen, hopelozen en wat voor doelgroepen nog meer. Ik kan me zelfs nog heel goed herinneren hoe enthousiast Angela werd toen ze zo'n schoolbord met een slagershoofd erboven had geregeld. Waarom nou juist die weer blijft hangen...

Anyway, afgelopen weken heb ik vaak aan dit programma moeten denken. Toen ik een jaar of zestien was had ik het idee een soort roeping te hebben om met mensen met een Downsyndroom te werken (lang verhaal...). Dat werd het niet maar ik vind het toch grappig dat er nu weer een cirkeltje rond is en ik als een soort Angela afgelopen weken allemaal mooie spulletjes heb mogen shoppen samen met de meiden. Daar werd ik blij van!

Beautyblogs

2011-04-11T02:44:00.000-07:00

Heel veel meiden (en om eerlijk te zijn, ik zelf ook) zijn in de ban van beautybloggers. Wat dat zijn? Vaak zelf nog jonge meiden die blogs bijhouden over alles op beauty- en makeupgebied. Een ronddraaiende mascara, je haar met bier wassen, de nieuwste nagellakjes...alles komt voorbij. Het leukst vind ik (en de volgers van de blogs) de filmpjes. De meiden filmen bijvoorbeeld hoe je jezelf snel opmaakt als je een feestje hebt, hoe je je wenkbrauwen tekent...niets is ze te gek. Ze doen dat allemaal op hun eigen hoofd. Vooral Cynthia (www.misslipgloss.nl) en Mascha (www.beautygloss.nl) zijn mijn favorieten. Gister heb ik vol bewondering gekeken naar hoe Mascha zich liet opmaken door een Diormeneer (met duidelijk getekende wenkbrauwen en met een mimiek die ...eh tja...laten we zeggen vermakelijk is om naar te kijken). Hij bleef maar benadrukken dat het een lowkey strandmakeupje was dat easy aan te brengen was. Hij bracht ongeveer een laag of tien op en gebruikte technieken als faden, vervagen en had een heus trucje om de schaduw van je neusbrug te verminderen - want ja, die neusbrug heeft nou eenmaal iedereen.

Anyway, ik vind de blogs vermakelijk maar lees ook graag de comments van lezeressen. Veelal jonge meiden die heel erg geïnteresseerd zijn in de levens van de meiden die achter de blogs zitten. Ondernemende types die veel delen uit hun eigen leven. Heuse rolmodellen dus. De meiden willen alles van hen weten, tot en met hoe ze denken over abortus. Blijkt maar weer eens hoe erg jonge meiden zich willen spiegelen en anderen nodig hebben om hun eigen mening te vormen. Hoewel het natuurlijk erg op uiterlijk gericht is, vind ik het leuk dat de meiden zo nu en dan benadrukken dat het natuurlijk om je innerlijk gaat (tuuuurlijk). Leuk om bij te houden als je met meiden werkt!

Unarthodocu

2011-04-10T03:51:00.000-07:00

Docu over rapper Unorthadox die een relatie met Anouk had. Rauw, puur, pijnlijk, van de straat, tussen hemel en hel maar vooral kippenvelmooi. Kijken.

Justin Bieber - Pray

2011-03-29T02:01:00.000-07:00

Afgelopen zondag was JB in Nederland. Dat stond garant voor heel veel gillende meisjes. Maar Justin heeft ook een vision zoals je in deze clip kunt zien. En dat bood weer een mooi aanknopingspunt om met de meiden te praten over iets voor iemand anders betekenen. Eerder schreef ik al over vrijwilliger Jennifer die voor minimaal een halfjaar naar YfC Botswana vertrok om vrijwilligerswerk te doen. Hoezo? Wat voor een ander betekenen? Een paar weken geleden kregen we haar eerste brief waarin ze vertelde dat ze haar eerste meidenclub daar had gedraaid met zestien (!) meiden. Afgelopen vrijdag schreven de meiden terug en deden hun best op een mooie brief. Zo zie je maar, wat een zestienjarig jongetje met een cool kapsel kan doen. You can make the change.

Krachtwijk

2011-03-27T04:33:00.000-07:00

Afgelopen week overleed een klein meisje van vijf jaar, op Kanaleneiland. Ze werd bij het oversteken van de straat overreden door een auto. Een traumahelikopter zorgde voor veel tumult en de hele straat liep uit.

De dag erna fietste ik door de zonnige wijk. Je zag veel bedrukte gezichten. Twee vaders kwamen de vloer in het meidenhuis leggen en vertelden dat ze naar de moskee zouden gaan. Bidden voor de familie van het meisje en misschien de vader ontmoeten om hem bij te staan.

"Als alles geregeld is, tenminste", zei H. Marokkanen laten zich begraven in Marokko en dat kost een hoop geregel. Het heeft ermee te maken dat ze in een eeuwigdurend graf begraven willen worden. In Nederland hebben we die niet.

In de wijk was veel verdriet. Er waren ook veel spookverhalen, zoals dat gaat als verhalen doorverteld werden. Veel meiden kenden een van de zussen van het meisje. H's dochtertje zat in de klas bij het meisje en had er heel de nacht niet van geslapen. Ik smste de meiden dat als ze er over wilden praten, ze langs konden komen. Een paar van de meiden deden dat. Ze maakten een tekening voor de zus en we praatten over leven en dood. 'Wat is jouw grootste angst, juf?', vroeg Y. Ze is negen. Ze vertelden over hun eigen angsten en we praatten over vergeving en hemel en hel.

Op de terugweg fietste ik langs een speeltuintje op de Azielaan waar een aantal meiden en hun zusjes aan het spelen waren. Ik voetbalde met ze mee, gaf een slinger aan de schommel en zat met ze in het gras. Later bleek dat een van de kleine meisjes het vriendinnetje van het overleden meisje was. Ze had tegen me aangeleund en aan mn oorbellen gevoeld. Zoals kleine meisjes dat doen. Ik ging deze dag meer van de wijk houden. Een wijk die feestviert als er blijdschap is en een wijk die huilt als een familie rouwt. Niet voor niets een Krachtwijk.

We love Ikea!

2011-03-26T10:22:00.000-07:00

Billy, Expedit en Soren, here we come! Meteen toen we te horen kregen dat we het pand kregen, heb ik Ikea een brief gestuurd of ze ons wilden sponsoren. Wat is nou leuker dan Klippans kunnen uitzoeken zonder te betalen? Het duurde even maar donderdag werd ik gebeld en hoorde ik dat Ikea Utrecht ons gaat sponsoren! De klapper kwam tijdens het gesprek op vrijdag: we mogen voor 2500 euro uitzoeken! En we mogen zelf bedenken waaraan (hoeveel kilo Zweedse balletjes zou dat zijn??). De meiden vinden het geweldig en hebben al flink meegedacht hoe we het geld gaan besteden. Ze gaan natuurlijk mee shoppen. Foto's van de shopsessie(s) volgen!

ps. We hebben zoveel respons gekregen op de lijst met spullen! Keukenschorten, Senseo's, een gasfornuis, frituurpan, handdoeken, bestek, een televisie, een Wii, een printer...echt geweldig. Dat doet zo goed!

Check hier een nieuwsbericht op cvnieuws.nl over het meidenhuis en Ikea.

Help!

2011-03-16T07:39:00.000-07:00

Middenin prachtwijk Kanaleneiland (Utrecht) komt een inloophuis voor meiden. Check hier en hier voor foto's. De meiden (vooral Marokkaanse meiden tussen 10 en 17 jaar oud) kunnen daar elke dag komen om te chillen, dansen, huiswerk te maken en hun verhaal te doen. Deze meiden barsten van het talent maar leven niet altijd in de omstandigheden om dat te ontwikkelen. Wij van The Mall stimuleren hen die talenten te ontdekken en willen een veilige plek bieden.

Omdat we afhankelijk zijn van (onzekere) subsidies van de gemeente hebben we hulp nodig! Zo kun je helpen:

1. Check de lijst met spullen die we nodig hebben (antwoord: Utrecht).

2. Heb je iets thuis staan dat op de lijst staat of waarvan je denkt dat we het kunnen gebruiken? Laat het weten! (reageer op deze blog of stuur een mail naar eline.hoogenboom (at) yfc.nl.

3. Of wil je een donatie doen? Welkom! Dat kan op 111.444.888. Zet er heel duidelijk bij dat je gift voor The Mall Utrecht, meidenhuis is. Structurele donateurs zijn ook welkom. Vermeld het dan ook!

Wil je vrijwilliger worden? Of een andere bijdrage leveren? Ook welkom! Als je iets geeft of doet,

maak je kans op een VIP-uitnodiging voor de spectaculaire opening van het huis!

Vorderingen meidenhuis (2)

2011-03-16T04:03:00.001-07:00

Mijn kantoor (+ stagiaire) - de mannen zitten beneden
Kantoor
Gang
Achtergedeelte woonkamer incl zitzak (we zoeken er meer!)
Voorkant woonkamer - uitzicht op winkelcentrum

Vorderingen meidenhuis (1)

2011-03-16T03:07:00.000-07:00

Chillkamer: oranje en rood
Voorkant Trumanlaan 1e verdieping

De meiden helpen ook
Heeeel veel lagen behang

Hot in Kanaleneiland: De relschoppers

2011-02-14T23:22:00.000-08:00

Dromen in vervulling

2011-02-10T08:53:00.000-08:00

Als je deze blog een beetje volgt, weet je dat ik al heel lang een eigen locatie wil voor de meiden in Kanaleneiland. Om wel honderd redenen! Zodat we overdag beter te vinden zijn (we zitten nu in een kantoortje verborgen), zodat we inloop kunnen houden en niet meer afhankelijk zijn van drie keer twee uur club per week, zodat we zichtbaar zijn als organisatie, zodat we nog meer meiden kunnen bereiken, zodat mijn spullen op een plek staan in plaats van op vier, zodat meiden echt een veilige plek krijgen...noem maar op.

En mijn droom is uitgekomen! We hebben een locatie! Middenin de wijk, recht tegenover het winkelcentrum. Centraal en makkelijk te bereiken, twee verdiepingen, 91 m2 en een grote tuin. De hele bovenste verdieping (3 kamers) wordt alleen voor meiden. Het is oud. En vies. En we hebben eigenlijk geen geld. Maar wij vinden het een droom. Check de foto's.

Gelezen

2011-02-07T03:56:00.000-08:00

'Jezelf zijn betekent dat je jezelf niet langer afvraagt wat je moet doen om een goede indruk te maken'

Daar zijn we weer

2011-01-11T06:22:00.001-08:00

Een feest en een stafconferentie later. 2010 is uitgeluid met veel lawaai en 2011 ingeluid met oorverdovende stilte. We pakken het werk weer op, al hadden we dat niet echt neergelegd en gaan verder waar we gebleven waren: relaties bouwen en verdiepen met de meiden en nieuwe activiteiten en ideeën uitwerken.

Eentje wil ik alvast delen. Jennifer, al langer vrijwilliger dan ik meidenwerkster ben, vertrekt voor een halfjaar naar YfC Botswana. Dat wordt een ontzettend gemis (mede omdat ze zelfstandig een club draait) maar we gunnen haar aan de meiden in Botswana. Ze zal daar meidenwerk op gaan zetten en we gaan proberen een van die clubs daar te koppelen aan de vrijdagclub hier op Kanaleneiland. Aanstaande vrijdag komt ze vertellen wat voor land Botswana is en hoe de levens van de meiden er daar uit zien. Ik verheug me hier enorm op omdat ik al langere tijd aan het zoeken was hoe we de meiden meer betrokken kunnen maken bij de (verdere) wereld om hen heen. Dit is natuurlijk een geweldige manier, hen koppelen aan leeftijdsgenoten.

Hopelijk binnenkort meer goed nieuws...

FEEST!

2010-12-21T00:55:00.000-08:00

Geen vakantie voor ons maar wel een vet feest! Locatie is geregeld, dj gereserveerd, vrijwilligers zijn er inmiddels genoeg, discoballen komen er aan en draaiboek is in de maak. Nu alleen nog de meiden...Check it out! De meiden hebben samen met vrijwilliger Ruth de letters FEEST gemaakt met een zaklantaarn, donkere ruimte en lange sluitertijd (zoiets) en twee oudere meiden hebben geholpen bij het vormgeven van de flyer. Verslag volgt!

Gewoon niets

2010-11-09T07:30:00.000-08:00

Het is stil in huis, de novemberlucht buiten is zoals novemberlucht kan zijn. Stil, grijs, alsof er een waas over de wereld hangt. In deze maand ben ik geboren. Zou het daarom zijn dat ik niet zo snel een winterdepressie heb? Ik hou van de geur, van de bladeren, van de kleuren die van groen naar rood en van rood naar niets gaan. Van de kou en de in hun kraag kruipende mensen. Maar ik heb ook een hang naar melancholie. Het uitzicht uit mijn raam kan genoeg aanleiding zijn voor melancholische gedachten. Ik zie auto's voorbij razen, rode en witte lichtjes. Gebouwen waar het licht uitgaat. Hoor sirenes. Ik zie van bovenaf de kleuren van de bomen veranderen. Maar ik wil niet vervallen in cliche's, in: 'wat gaat de tijd toch snel' en 'het glipt door mijn vingers' Ook al lijkt het soms zo te voelen.

Melancholie is een raar ding. Het staat stil bij wat je mist. Bij wat had kunnen zijn. Bij wat niet meer is. Bij wat komt maar wat je nog niet weet. En het geeft dat je ineens een open haard wilt, dat ook. Om nog meer bij te mijmeren.

Er is geen boodschap in dit stukje. Ik ben 26 geworden. Ja, dat wel. En ik ben even een beetje melancholisch. Dat is alles.

In oktober...

2010-10-04T12:23:00.000-07:00

Genoeg reflectie

2010-09-25T02:04:00.000-07:00

Tijd voor een update. Want er is veel gebeurd sinds de zomer! Vier weken zijn we alweer bezig. De meiden waren bezig met ramadan toen we weer opstartten en dat bleek het wel een beetje te bemoeilijken. De eerste clubs waren er twee of drie meiden maar gisteren waren we weer met zeven en het was supergezellig!

Vorig jaar heb ik er bij de meiden veel op gehamerd dat club niet alleen consumeren is maar ook iets teruggeven. Bijvoorbeeld door samen op te ruimen en af te wassen en niet te mopperen als je een activiteit niet leuk vindt. En gister leek de boodschap zomaar geland toen ik een van de meiden (die altijd het ergst mopperde) tegen een ander meisje hoorde zeggen: "Je moet niet zo zeuren, als je gevraagd wordt om af te wassen, dan doe je dat gewoon." En hup, ze stond al in de keuken. Ik heb haar natuurlijk veel complimentjes gegeven!

Van de week was er een buurtfeest, georganiseerd door Doenja en mijn meiden hielpen bij het voorbereiden: taart versieren en fruit snijden. Het was gezellig om ook andere meiden weer tegen te komen en ik had zomaar een tof gesprek met een van de moeders die nogal een onzekere dochter heeft die niet zo lekker in de groep ligt. Moeder zelf is overbezorgd en ook erg onzeker. Tijdens het gesprekje ging bij moeder een lampje op dat ze misschien zelf weleens de oorzaak van haar dochters onzekerheid kon zijn door haar eigen angsten en onzekerheden en ze vroeg hoe ze daarmee om moest gaan. Onwijs tof om haar concreet te kunnen helpen!

Ik moest vanwege tijdgebrek stoppen met mijn donderdagclub maar een van mijn topvrijwilligers heeft zich erop gestort en heeft de club nu overgenomen, samen met een andere vrijwilliger. Hoe cool is dat!

We zijn bij een heel tof pand wezen kijken en het ziet er naar uit dat een eigen plek voor de meiden op Kanaleneiland heel dichtbij komt. Vervulling van een droom maar ook wel echt iets wat in mijn visie past. Ik vraag me namelijk steeds vaker af of de manier van meidenwerk waarop we het nu doen, door middel van meidenclubs, wel de juiste is voor moslimmeiden. Ik denk dat een eigen plek voor hen veel beter past en bijdraagt aan het opbouwen van relaties. We zullen zien!

Gister op club deden we bingo en tussen het aankruisen van de vakjes door was toch wel het gesprek van de dag Justin Biebers zoensessie met een van zijn danseressen. Diepe teleurstelling. Maar o troost, gelukkig heeft hij zelf laatst nog geroepen dat hij voorlopig single wil blijven! Pff, opgeluchte gezichtjes!

Maandag ga ik twee meiden naar hun schoolkamp brengen. Moeder kan niet fietsen en komt nauwelijks van Kanaleneiland af. Laatst hebben we met een van de meiden haar schoolboeken gekaft, omdat niemand thuis wist hoe dat moest. Gelukkig kon ik het nog! Dit soort praktische hulp draagt echt bij aan de relatie met de meiden, ook met de relatie met hun moeders die dit erg waarderen!

Kortom, we zijn weer up and running en het ziet er veelbelovend uit!

Summermovement!

2010-07-19T02:01:00.001-07:00

Film kijken (in mijn rode huisje)

Met iets teveel meiden in de bus

Voetbaltoernooi!

Zwemmen.

Slippers pimpen :)

Pimp your flipflops!

Zelfgemaakte halalhamburgers, jammie!

Moeder-dochterpicknick!

2010-05-10T02:42:00.001-07:00

En dan is het gewoon alweer achter de rug. Ongeveer twee weken lang heeft mijn leven in het teken gestaan van de moeder-dochterpicknick en gister was het dan zover. Nadat ik eerst mijn eigen moeder in het zonnetje had gezet met een gezellige middag bloemenmarkt en film (Julie en Julia; aanrader!) en natuurlijk ontbijtje, was het zover. We verzamelden bij mij thuis en dat begon natuurlijk hilarisch met die ellendige ballonnenbogen (die, ondanks alle voorspellingen, gewoon opgeblazen waren gebleven op een enkel rimpelig ballonnetje na) in de lift. Twee keer heen en weer fietsen was genoeg om alles in het park te krijgen. Het zag er al snel gezellig uit met slingers, ballonnen en kleurige kleedjes. En toen was het wachten op de moeders en dochters....wat een opluchting toen de eerste twee meiden aan kwamen lopen. Hun moeders liepen nog een kilometertje verderop. En zo langzamerhand stroomde het vol. In totaal zijn er bijna veertig moeders, dochters en jongere meiden geweest. Die laatste werden geschminkt door schoonzusje Rianne en hadden de tijd van hun leven met stoepkrijt en bellenblaas. En de moeders vonden het ook gezellig! De moeder-dochterquiz was een succes. Moeders en dochters moesten met de rug tegen elkaar vragen over elkaar beantwoorden en dat brak het ijs al snel. Bijzonder dat er echt een aantal nieuwe vrouwen en meiden waren. Een meisje was nog maar een keer op club geweest maar had toch haar moeder al meegetroond. Ik denk dat het goed gewerkt heeft door de meiden er bij te betrekken door ze uitnodigingen te laten maken en fotolijstjes. Ze konden tijdens de picknick op de foto met hun moeder. Ook deden er nog een paar meiden een toneelstukje en konden ze levend ganzenbord spelen.

Mijn eigen moeder was er ook bij, en dat was leuk. De meiden vonden haar wel wat 'ouder' dan op de foto die ze gezien hadden...au, pijnlijk :) Maar ze vonden het heel leuk om haar te zien en zo heeft mijn moeder, zonder dat ze t wist, als trekpleister gefungeerd. En wat bof ik met mijn vrijwilligers, die er gewoon maar weer zijn op zondagmiddag en een hoop enthousiasme meebrengen. Een van hen had zelfs haar moeder meegenomen. Deze picknick deed me realiseren hoeveel van mijn zorgen weer eens voor niks waren. Het regende niet, de ballonnen waren nog prachtig (ik heb deze week voor het eerst voor het welzijn van ballonnen gebeden), de Giro d'Italia zat ons niet dwars en de moeders en dochters waren enthousiast. Ik ben dankbaar. En moe. Dus deze week ga ik eens flink nagenieten!

Majesteitelijk naar Mc Donalds

2010-05-03T04:57:00.000-07:00

Koninginnedag 2010 in Utrecht!

Na een uitgebreide bespreking van de schoenen van Mabel en het hoedje van Laurentien gingen we met de bus naar de vrijmarkt waar in de bus eerst even de nodige harteroerselen werden gedeeld (en met vingers op het raam getekend natuurlijk, inclusief pijltjes). Veel geklaag over nattigheid maar vooral veel plezier om raar uitgedoste mensen, grappige spullen, een rondje zaklopen en een oranje shirt verdiend, een buikdanssjaal met belletjes uitgezocht voor juf om haar heupen ook met herrie te kunnen bewegen en om het feest compleet te maken ter afsluiting naar Mc Donalds. Sorry koningin, maar die gele M staat voor deze meiden echt voor Majesteitelijk!

En toch: een doel!

2010-03-20T03:24:00.000-07:00

Mijn baan is prachtig. Ik hou van mn meiden en van de wijk en heb veel plannen. Maar soms kom ik ronduit ontmoedigd thuis. Die kant is er ook. Sommige jongerenwerkers noemen dat het mooie van hun baan, die afwisseling. Dat het de ene keer ongelooflijk tof is en de andere keer weer minder. Tja. Zoals gister bijvoorbeeld. Er waren 'maar' zes meiden. Toen ik net begonnen was als meidenwerkster, groeide de club enorm en kwamen er soms wel vijftien. We barstten het huis uit. Nu begint het weer een beetje terug te lopen en meiden met wie ik dacht iets te hebben, laten het erbij zitten. Ze komen niet, en waarom precies niet...daar moet ik naar raden.

Nog zoiets. Gister leidde mijn stagiair de club, ze moet daarmee punten voor school halen. Stiekem vind ik dat uit handen geven heel moeilijk. Ze deed het heel goed, de meiden luisteren naar haar. Ze is zelf Marokkaanse en ik merk dat het een verschil is. Waar ik aardig en geduldig probeer te blijven is zij soms ronduit kortaf, maar de meiden pikken het.

We kregen een gesprek over hoofddoeken. Een van de meiden gaat straks naar een middelbare school waar ze in de onderbouw geen hoofddoek mogen dragen, terwijl ze daarmee in de eerste klas (vaak een markeerpunt) wilde beginnen. Een ander meisje had een skinny jeans aan met daaronder lage schoentjes waardoor je een klein stukje been zag. Een van de regels voor de meiden is dat zij hun vrouwelijke vormen bedekken. Een skinny mag, maar dan wel met iets langs erover. De meiden vroegen aan mijn stagiair: is dit dan wel 'haram' wat ik aan heb? Haram is het tegenovergestelde van halal en betekent zoiets als 'onrein', 'niet goed'. Ik besefte dat ze dat niet voor niets aan haar vroegen. Hoewel ik me ook altijd bedekt probeer te kleden als ik bij de meiden ben, blijf ik voor hun toch een buitenstaander. Ik kom tenslotte niet uit de cultuur. Tegelijkertijd realiseerde ik me dat ik voor de meiden net zo goed een rolmodel ben, dat ze alles van me willen weten en allemaal mijn nummer uit hun hoofd kennen.

Maar toch. Zo af en toe komen die steekjes van onzekerheid naar boven. Gaat het me niet snel genoeg, ben ik bang dat ze me nooit genoeg gaan vertrouwen omdat ik nou eenmaal die Nederlander met in hun ogen andere regels blijf. Gister ging de club over 'je doelen bereiken'. De meiden hadden allemaal een duidelijk doel: chirurg worden, of secretaresse, schoonheidsspecialiste, zuster, psycholoog (of regisseur) en grondstewardess (met hoofddoek). En ik? Ik wil de allerbeste meidenwerkster worden die er is. Dat is mijn doel. En het gaat me lukken ook.

Hope

2010-03-14T03:09:00.000-07:00

'When we become aware that we do not have to escape our pains ... those very pains are transformed from expressions of despair into signs of hope.'

Henri Nouwen

Wereldvrouwendag

2010-03-08T05:11:00.000-08:00

Vrouwen die ik bewonder:

- Wende Snijders, vanwege haar prachtige stem maar vooral onaangepaste intensiteit en gevoel voor het leven.

- Mijn moeder: sterk, zorgzaam, soms twijfelend, begaan en vol liefde en trouw.

- Mijn vriendinnetje die hoogzwanger is en last heeft van alles wat daarbij hoort en die zo naar de baby verlangt maar zich door het leven lacht en blijft genieten.

- Mijn andere vriendinnetje die zo dapper is dat ze eindelijk geheimen durft te gaan blootleggen.

- Mijn tante, die zulke lekkere groentesoep maakt en daar haar ziel en zaligheid in legt maar vooral zo haar liefde uit.

- Mijn vriendinnetje die zwanger is van haar vierde kindje en van wie haar man zijn baan net kwijt is maar toch vol energie en blijdschap van haar kinderen geniet en ze niks van haar zorgen laat merken.

- Mijn lieve vriendin die jaren en jaren al haar bescherming gaf, zo'n grote opofferingsbereidheid heeft maar toch overeind blijft en haar wijsheid deelt.

- Mijn kleine nichtje Jette, die zo prachtig en klein is, zo bijdehand en slim, zo grappig maar vooral nog zo heerlijk onbezorgd.

- Een van mijn meiden, die het uitmaakte met haar vriendje omdat 'ie alleen maar aan haar wilde zitten'. Respect!

- Eigenlijk al mijn vriendinnen, die allemaal het positieve uit hun omstandigheden durven halen, die strijden en vaak zo wijs zijn. Mijn meiden, die allemaal de potentie in zich hebben om heel sterk te worden. Moeders die hun kinderen durven te beschermen als dat nodig is. Alle vrouwen die hun kwetsbaarheid durven laten zien en alle meiden en vrouwen die nee durven zeggen tegen wat dan ook.

Ierland here we come

2010-01-14T03:41:00.000-08:00

Aankomende week ben ik op conferentie in chilly Noord-Ierland waar we hopelijk verwarmd worden door blijde ontmoetingen met collega's uit andere landen. Looking forward to it en zal jullie zeker verslag doen. In dit huis logeren we, op loopafstand van zee en kliffen, dus bergschoenen en kruik zijn ingepakt. Verheug me op uitwisseling, uitwaaien en ontmoeting!

ps. Ik hoorde van de week een verhaal van een aantal mensen dat door de sneeuw drie dagen lang in een Ierse pub had vastgezeten. Dus als ik een poosje niet bereikbaar ben...weten jullie waar ik uithang ;)